سلام.

فکر نمی کنم دیگه استفاده از واژه "تاخیر" برای این فاصله بین دو پست، درست و منطقی به نظر بیاد. از همه دوستانی که تو این مدت من رو از یاد نبردن و مرتب برام کامنت گذاشتن واقعاً ممنونم. به خصوص دوست مهربونم انسیه عزیزم که همیشه و در همه حال به فکرم بود  اما از اونجایی که نمی تونستم جواب تک تک کامنت ها رو بدم به ناچار محبتهای بی شمارتون بی پاسخ مونده و منو شرمنده تک تکتون کرده.

مدتهاست که احساس می کنم زندگیم رو دور تند افتاده. اونقدر مسئولیت های به ظاهر ساده، (اما به نظر خودم مهم)، رو دوشم هست که گاهی بینشون گیج می شم. از یکطرف وظایف شغلیم که به قدر کافی انرژی منو  در طول روز می گیره؛ از طرف دیگه خونه داری و همسر داری که سختیها و شیرینی های خاص خودش رو داره؛

همه این دلایل باعث شده که دیگه تقریباً بی خیال حال و هوای وبلاگ نویسی بشم. راستش رو بگم روزی که این وبلاگ رو ایجاد کردم، نمی دونستم که تا کی می تونم ادامش بدم؛ اما اینو خوب می دونستم که اراده و همت خیلی از وبلاگ نویسهای دیگه رو ندارم. با اینکه نوشتن رو خیلی دوست دارم اما هیچ وقت نتونستم برای مدت طولانی به اینکار بپردازم. یادم نمی یاد هیچ کدوم از دفترها و جزوه های دوران تحصیلم کامل شده باشن. همیشه فقط چند صفحه اولشون رو می نوشتم و از وسطهای ترم دیگه بی خیال نوشتن می شدم  و آخرای ترم مجبور بودم به دوستام التماس کنم که از جزوه هاشون بهم کپی بدن

البته گفتن این حرفها به این معنی نیست که می خوام وبلاگم رو تعطیل کنم و دیگه اصلاً ننویسم. سعی می کنم هر وقت فرصت کافی داشتم بازم بنویسم. اما ممکنه این حالت فقط گاهی وقتها و البته خیلی کم پیش بیاد. اما دلم می خواد بدونید چه اینجا باشم و چه نباشم، همیشه به یاد تک تکتون هستم و هیچ وقت دوستیهای پر ارزشمون رو فراموش نمی کنم. در این خونه همیشه به روتون بازه

 هیچوقت از خداحافظی کردن خوشم نیومده به همین جهت هم میگم فعلا به امید دیدار